برنامه دریافت فایل GNU Wget

این برنامه یک ابزار رایگان برای دریافت فایل از اینترنت در محیط متنی میباشد . این برنامه از پروتکل های HTTP، HTTPS و FTP پشتیبانی میکند و همچنین سازگار با سرویس دهنده های پراکسی است .

Wget این قابلیت را دارد که در پس زمینه، در حالی که کاربر در سیستم وارد نشده است، به فعالیت بپردازد. به این ترتیب میتوانید دریافت فایل را شروع کرده و از سیستم خارج شوید. Wget تا اتمام کار، به فعالیت خود ادامه خواهد داد. این قابلیت برای دانلود کردن فایلهای بزرگ که ساعتهای زیادی طول میکشند، مفید است.

Wget میتواند لینکهای موجود در سایتهای وب را دنبال کرده و نسخه های محلی سایتتهای وب را ایجاد نماید و ساختار دایرکتوری آنها را در کامپیوترتان ایجاد نماید . به این عملیات اصطلاحا دانلود بازگشتی یا Recursive downloading اطلاق میشود. همچنین Wget میتواند لینکهای موجود در سایت وب را طوری تغییر دهد که سایت را بتوان بصورت Offline در کامپیوتر مشاهده نمود .

Wget برای عملکرد روی خطوط آهسته و ناپایدار اتصال به اینترنت طراحی شده است . در صورتی که اتصال شما دائما قطع میشود، ویا بدلیل بزرگ بودن فایل مجبور به قطع مداوم اتصال هستید، Wget میتواند پس از اتصال مجدد ادامه فایل را برای شما دریافت نماید. Wget برنامه بسیار قابل اطمینانی است. در بدترین شرایط، امکان ندارد که یک فایل را بصورت خراب دانلود کند، حتی اگر اتصال شما صدها بار قطع شده باشد.

برای یادگیری کامل این برنامه نیاز دارید تا مستندات آنرا به تایپ دستور man wget مطالعه نمایید. این مستندات حدود ۲۰ صفحه بوده و کلیه گزینه های این برنامه را توضیح داده است. این راهنما نیز با استفاده از این مستندات نوشته شده است. در اینجا برای آشنایی شما با کاربرد این برنامه، برخی گزینه های مهم را به همراه مثال شرح میدهم :

- استفاده ساده : در حالت عادی برای دریافت یک فایل، باید پس از دستور wget، آدرس URL فایل مربوطه را وارد نمایید. برای این کار، با استفاده از مرورگر خود، URL کامل فایل مربوطه را کپی کرده و در پنجره ترمینال، جلوی دستور Paste نمایید. در صورتی که قبلا در حال دریافت فایلی بوده اید و دریافت آن به دلایلی نیمه کاره مانده و مایل به دریافت ادامه فایل هستید، میتوانید از سوئیچ c برای این کار استفاده کنید. به دو مثال زیر توجه کنید :

$ wget http://www.redhat.com/download/kernel-2.4-20.K7.rpm

$ wget -c http://www.redhat.com/download/kernel-2.4-20.K7.rpm

در مثال اول، wget شروع به دریافت فایلی را که در جلوی آن تعیین شده است، خواهد کرد. در مثال دوم، در صورتی که این فایل قبلا به صورت ناقص دریافت شده است، ادامه آنرا دریافت خواهد کرد. برنامه wget به صورت پیش گزیده و خودکار، در صورت قطع اتصال به هر دلیل، ۲۰ بار عملیات دریافت را تکرار خواهد کرد. در صورتی که احساس میکنید این تعداد ممکن است برای اتصال کند و ناپایدار شما کم باشد، با استفاده از سوئیچ t میتوانید تعداد آنرا تعیین کنید . به مثال زیر توجه کنید :

$ wget -t 45 http://www.redhat.com/download/kernel-2.4-20.K7.rpm

در مثال بالا، برنامه wget، در صورت قطع اتصال، ۴۵ بار مجددا به سرویس دهنده متصل شده و دریافت را تمام خواهد کرد . در صورتی که چنین اتصالی دارید، توصیه میشود تا حتما سوئیچ c را هم بکار ببرید تا فایل از ادامه دریافت شود .

همانطور که گفتم، یکی از قابلیت های برنامه wget، قابلیت اجرای آن در پس زمینه است. برای اجرای آن در پس زمینه، کافی است از دستور زیر استفاده کنید :

$ wget -t 45 -o log http://www.redhat.com/download/kernel-2.4-20.K7.rpm &

در مثال بالا، برنامه wget در حالت پس زمینه اجرا شده و عملیات آن در فایل ثبتی به نام log ثبت میشود.

- استفاده پیشرفته : در صورتی که یک فایل حاوی URL کامل فایلهایی که نیاز دارید دانلود شوند دارید، میتوانید با استفاده از گزینه i از آن استفاده کنید:

$ wget -i | myFile

در مثال بالا، برنامه wget، آدرسهای مورد نیاز خود را از فایل myFile خواهد خواند. قبلا گفتم که wget میتواند یک سایت وب کامل را برای شما دانلود کرده و در کامپیوترتان ذخیره کند. برای دریافت کامل یک سایت وب، باید دستور زیر را وارد نمایید :

$ wget -r http://www.gnu.org/ -o gnulog

در این مثال، برنامه wget، نسخه ای از سایت وب gnu.org را با عمق ۵ دایرکتوری و همان ساختار دایرکتوری استفاده شده در سایت، دریافت کرده و عملیات را در فایل gnulog ذخیره خواهد کرد. در صورتی که مایل هستید، لینکهای فایلهای HTML طوری تبدیل شود تا در کامپیوتر خودتان و در حالت Offline بتوانید آنها را مرور کنید، از گزینه زیر استفاده کنید :

$ wget --convert-links -r http://www.gnu.org/ -o gnulog

در صورتی که بخواهید فقط محتویات یک دایرکتوری حاوی فایلهای خاص را دریافت کنید نیز، wget این امکان را به شما اعطا میکند . به مثال زیر توجه کنید :

$ wget -r -l1 -A.png http://www.gnu.org/images/

در این مثال، wget با عمق یک دایرکتوری، تمام فایلهای png موجود در دایرکتوری مربوطه را دریافت خواهد کرد. در صورتی که هنگام دانلود ساختار یک سایت، اتصال قطع شود، برای ادامه باید از گزینه nc استفاده کنید:

$ wget -nc -r http://www.gnu.org

بصورت کلی، برنامه wget برنامه ای بسیار قدرتمند و انعطاف پذیر بوده و کلیه نیازهای دریافت فایل شما را پوشش خواهد داد.

NTFS در لینوکس

فایل سیستم New Technology File System یا NTFS که در ویندوزهای سری NT مایکروسافت (شامل NT, XP, 2000, 2003 Server) برای ذخیره و نگهداری اطلاعات از آن استفاده شده است، شکل متمایزی از سایر فایل سیستم های این شرکت بوده است. در این فایل سیستم از شیوه نامگذاری یونیکد حمایت می‌شود، امنیت اطلاعات در آن نسبت به فایل سیستم های FAT/FAT32 بیشتر است و از فشرده سازی و کد گذاری اطلاعات نیز پشتیبانی می شود ولی تنها بوسیله ویندوز های بخش NT مایکروسافت قابل خواندن است و شاید بزرگترین ضعف NTFS نیز همین باشد.

از بهینه سازی های انجام شده در NTFS می توان به افزایش سقف نگهداری اطلاعات اشاره کرد. در این فایل سیستم، فایل هایی به بزرگی 2⁶³ بایت قابل نگهداری است. پارتیشن ها در این فایل سیستم می توانند حداکثر 2⁶³ کلاستر 64 کیلوبایتی داشته باشند و ذخیره سازی اطلاعات تا حدود 500 تریلیون گیگابایت امکان پذیر است!

همانطور که قبلا اشاره شد، به طور عادی امکان مشاهده پارتیشن های NTFS در ویندوزهای 98/95 و DOS وجود ندارد اما در صورتی که اصرار به خرج دهید می توان با استفاده از بسته های نرم افزاری موجود در سایت www.SysInternals.com این امکان را به سیستم عامل خود اضافه نمود.

برای تبدیل پارتیشن های FAT/FAT32 علاوه بر نرم افزارهایی همچون Partition Magic می‌توان از فرمان زیر در ویندوز استفاده نمود:

Convert <Volume>: /fs:NTFS

با استفاده از برنامه Partition Magic می‌توانید عمل عکس این تبدیل را نیز انجام دهید.

برای پاک کردن پارتیشن های NTFS در ویندوز های NT/2000/XP در بخش مدیریت کامپیوتر(Computer Management) که در ابزارهای مدیریتی (Administrative Tools) در مرکز منترل قرار دارد این امکان فراهم است. برای انجام این کار در سیستم های قدیمی تر مایکروسافت می بایست از طریق محیط متنی Command Prompt وارد محیط fdisk شوید. پارتیشن های NTFS در آنجا تحت عنوان non-DOS شناخته می شوند و به سادگی قابل پاک کردن هستند.

لینوکس و NTFS

لینوکس می تواند همه نسخه های NTFS را بخواند ولی متأسفانه هنوز برای نوشتن روی این پارتیشنها روش کاملاً امنی ندارد . البته در هسته سری 2.6 این قابلیت اضافه شده ولی هنوز نهایی نشده است. در صورتی که می خواهید اطلاعات خود را بین لینوکس و ویندوز در این پارتیشنها به اشتراک بگذارید ،‌توصیه می شود بجای استفاده از درایورهایی که در لینوکس امکان نوشتن روی پارتیشنهای NTFS را فراهم می سازد ،‌ از ابزارهای استفاده کنید که امکان خواندن پارتیشنهای ext3/ext2 را در ویندوز برای شما فراهم می آورد.برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به این درایور می توان به آدرس های زیر مراجعه کنید:

• Explore2fs

• ext2fsd

• winext2fsd

سه بسته ذکر شده برای استفاده از ویندوزهای NT,2000,XP مناسب است .

ابزار زیر نیز امکان اجرای سیستم عاملهای متفاوت در کنار یکدیگر و انتقال اطلاعات از فایل سیستمهای مختلف برای شما فراهم می کند.

• Vmware

NTFS قابلیتهای بسیار گسترده ای دارد که تنها بخشی از آن توسط لینوکس حمایت می شود. لینوکس از شیوه نامگذاری unicode که در NTFS استفاده شده است حمایت می کند .همچنین از فایلهای فشرده و SPARE نیز پشتیبانی می کند ولی با شیوه کدگذاری و بطور کلی با تدابیر امنیتی ویندوز حال نمی کند!

کرنل اغلب توزیع های لینوکس به استثنای Redhat به صورت پیش فرض از NTFS پشتیبانی می کنند. این به این معناست که نیازی به تغییر Option های مربوط به پشتیبانی از فایل سیستم NTFS نخواهید داشت. در صورتی که از Radhat9 (shrike) 8(psyche) یا 7.3(valhalah) استفاده می کنید با نصب بسته‌های فراهم شده در این آدرس ،می‌توانید این قابلیت را به لینوکس خود اضافه کنید. در غیر اینصورت می بایست مجدداًکرنل را کامپایل کنید

منبع::http://technotux.com

راهنمای استفاده از ویرایشگر متن Vi - Vi IMproved

راهنمای استفاده از ویرایشگر متن Vi - Vi IMproved

در لینوکس غیر ممکن است که هر چند وقت یکبار به استفاده از یک ویرایشگر متنی نیاز پیدا نکنید. در صورتی که در محیط گرافیکی هستید میتوانید از gedit استفاده کنید. بیشتر کاربران پوسته فرمان در لینوکس از هر دو ویرایشگر متنی emacs و vi استفاده میکنند. مزیت استفاده از vi یا emacs در این است که میتوانید از آنها در پنجره ترمینال، ترمینال متنی و یا یک اتصال متنی روی شبکه (مانند telnet) استفاده کنید. هیچ رابط گرافیکی مورد نیاز نیست.

در این مقاله سعی خواهم کرد تا راهنمای مفیدی در مورد ویرایشگر vi در اختیار شما قرار دهم. پس از یادگیری Vi، هر جا به تغغیر فایلهای پیکربندی نیاز داشتید، میتوانید از آن استفاده کنید. ممکن است استفاده از vi در ابتدا دشوار به نظر برسد. ولی پس از مدتی میتوانید کارهای ویرایشی خود را با استفاده از آن با سرعتی بسیار انجام دهید. دستان شما هرگز نیاز ندارند تا از روی کیبورد جدا شده ماوس یا کلیدهای F را لمس کنند.

نکته : برای انجام تغییر در بسیاری از فایلهای پیکربندی که خارج از دایرکتوری خانگی شما قرار دارند، نیاز دارید تا بصورت کاربر ریشه وارد سیستم شده باشید. برای بدست آوردن مجوز سطح ریشه حتما لازم نیست تا از سیستم خارج شده و مجددا وارد شوید. میتوانید یک پنجره ترمینال باز کرده و با تایپ دستور su و سپس کلمه عبور ریشه، مجوز های کاربر ریشه را بدست آورده و فایل مورد نظر خود را ویرایش نمایید. برای خروج از حالت کاربر ریشه در ترمینال مورد نظر کافی است دستور exit را تایپ کنید.

شروع کار با vi

به طور معمول کار با vi را با باز کردن یک فایل شروع میکنید. برای بازکردن فایلی به نام tmp/test دستور زیر را تایپ کنید:

$ vi /tmp/test

در صورتی که این یک فایل جدید باشد، چیزی مانند زیر را خواهید دید:

~

~

~

~

~

"/tmp/test" [New File]

علامت چشمک زن در بالای صفحه نشاندهنده محل اعلان شما است. پایین ترین خط صفحه اطلاعاتی در مورد آنچه در حال رخداد است، در اختیار شما قرار میدهد. در اینجا به شما اعلام کرده است که فایل جدیدی را باز کرده اید. کاراکترهای ~ که در بین خط بالا و پایین مشاهده میکنید فعلا به عنوان یک پر کننده موقت عمل میکنند زیرا هنوز متنی وجود ندارد. هیچ منو یا راهنما یا آیکونی وجود ندارد تا بفهمید چه کاری باید انجام دهید! فعلا حتی نمی توانید تایپ را شروع کنید. در این صورت کامپیوتر بوق زده، چیزی تایپ نخواهد شد.

نخستین چیزی که باید یاد بگیرید، تفاوت بین حالتهای مختلف عملکرد برنامه است. ویرایشگر vi در دو حالت فرمان و ورودی عمل میکند. قبل از اینکه بتوانید به فایل متنی اضافه کرده یا چیزی را تغییر دهید، باید دستوری تایپ کنید تا vi بداند که شما چه کاری میخواهید انجام دهید. یک فرمان معمولا حاوی یک یا دو حرف و یک عدد اختیاری است. برای وارد شدن در حالت ورودی، باید یک دستور ورودی را تایپ کنید. برای شروع یکی از دستورات زیر را تایپ کنید:

-a : به معنی Add است. میتوانید متن را در طرف راست اعلان وارد نمایید.

-i : به معنی Insert است. میتوانید متن را در طرف چپ اعلان فرمان هم وارد کنید.

نکته : بجای استفاده از فرامین a یا i میتوانید به سادگی کلید Insert را برای ورود به حالت ورودی فشار دهید.

شروع به تایپ کردن کنید. در بین تایپ خود کلید Enter را هم فشار دهید. پس از اینکه چند خطی را تایپ کردید، کلید Esc را فشار دهید. این کار شما را به حالت فرمان باز میگرداند. با استفاده از کلیدها و حروف زیر میتوانید در متن جابجا شوید:

-کلیدهای مکان نما : برای حرکت به چپ و راست و بالا و پایین میتوانید از کلیدهای مکان نما و همچنین از کلیدهای h (چپ) ، l (راست)، j (پایین) و k (بالا) استفاده کنید.

-کلید w : اعلان را به ابتدای کلمه بعدی هدایت میکند.

-کلید b : اعلان را به ابتدای کلمه قبلی باز میگرداند.

-کلید صفر : اعلان را به ابتدای خط جاری هدایت میکند.

-کلید $ : اعلان را به انتهای خط جاری هدایت میکند.

-کلید H : اعلان را به اول نخستین خط صفحه حرکت میدهد.

-کلید M : اعلان را به اول خط میانی صفحه حرکت میدهد.

-کلید L : اعلان را به اول خط پایانی صفحه حرکت میدهد.

خوب اکنون تنها چیزی که باقی میماند، چگونگی پاک کردن متن است:

-کلید x : کاراکتر زیر اعلان را پاک میکند.

-کلید X : کاراکتر قبل از اعلان را پاک میکند.

-فرمان dw : از کاراکتر جاری تا پایان کلمه را پاک میکند.

-فرمان d$ : از کاراکتر جاری تا پایان خط را پاک میکند.

-فرمان d0 : از کاراکتر ماقبل تا ابتدای خط را پاک میکند.

برای ذخیره تغییرات و خروج از برنامه هم میتوانید از کلیدهای زیر استفاده کنید:

-فرمانZZ : تغییرات را ذخیره کرده و از برنامه خارج میشود.

-کلید w : تغییرات را ذخیره کرده ولی میتوانید به ویرایش ادامه دهید.

-فرمان wq : همانند فرمان ZZ است.

-کلید q : از برنامه در صورتی خارج میشود که تمام تغییرات ذخیره شده باشند.

-فرمان q! : از برنامه خارج شده و تغییرات را نادیده فرض میکند.

نکته : همانند تمام ویرایشگرهای متنی، در vi هم میتوانید از کلیدهای Home، End، PgUP و PgDWN برای حرکت در فایل و خطوط و از کلید Del برای پاک کردن متن استفاده کنید.

نکته : در صورتی که اشتباها به فایلی آسیب رساندید، فرمان !q بهترین روش برای خروج و ذخیره نکردن تغییرات است. برای undo کردن تغییرات کافی است از دستور u استفاده کنید.

تا اینجا مطالب زیادی در مورد vi یاد گرفته اید. البته باز در مورد دستورات vi بیشتر صحبت خواهم کرد. اکنون اجازه دهید به چند نکته اشاره کنم که مراحل اولیه کار کردن شما را با vi آسانتر کند:

-کلید Esc : فراموش نکنید که فشردن این کلید شما را به حالت فرمان باز میگرداند. این کلید به همراه دستور ZZ تغییرات را ذخیره کرده و از فایل خارج میشود.

-کلید u : فشردن این کلید، تغییرات انجام شده را از میان برده و به حالت قبلی باز میگردد. (undo).

-کلیدهای Ctrl+r : این کلید برعکس کلید u است. عمل تکرار یا redo را انجام میدهد.

-کلید Capslock : فرامین و متن شما با حروف بزرگ تایپ شده و باعث خواهد شد تا برخی فرامین کار نکنند. دقت کنید.

-دستور ! : در صورتی که در vi هستید، میتوانید با استفاده از تایپ علامت تعجب و سپس دستور مورد نظر، دستورات لینوکس را از درون vi اجرا کنید.پس از اتمام تایپ دستورات کلید Enter را فشار دهید تا به برنامه باز گردید. حتی میتوانید با تایپ !bach یک پوسته فرمان از درون vi باز کرده و با آن کارکنید. پس از اتمام کار کافی است که با تایپ exit به برنامه باز گردید.قابلیت بسیار جالبی است!

-INSERT : هنگامی که در حالت ورودی هستید، این کلمه در پایین صفحه نوشته میشود.سایر پیغامها هم در همین مکان نمایش داده میشوند.

-کلیدهای Ctrl+g : در صورتی که فراموش کردید در حال ویرایش کدام فایل هستید، با فشار دادن این کلیدها نام فایل و شماره خطی که در آن هستید، تعداد خطوط فایل و ... نمایش داده میشود.

حرکت در میان فایل

بجز چند دستور حرکت بین خطوط ی که در بالا شرح داده شدند، راههای دیگری نیز برای حرکت در فایل وجود دارد. برای تمرین این کار نیاز به یک فایل تقریبا بزرگ دارید. برای این کار میتوانید فایل var/log/messages را در دایرکتوری tmp کپی کرده و باز کنید. با کلیدهای زیر میتوانید در فایل حرکت کنید:

-Ctrl+f : یک صفحه به جلو میروید.

-Ctrl+b : یک صفحه به عقب باز میگردید.

-Ctrl+d : نیم صفحه به جلو میروید.

-Ctrl+u : نیم صفحه به عقب باز میگردید.

-G : به آخرین خط فایل حرکت میکنید.

-1G : به نخستین خط فایل حرکت میکنید. البته به جای عدد ۱ از هر عددی میتوانید استفاده کنید و به همان خط حرکت خواهید کرد.

جستجوی متن

برای جستجوی متن میتوانید از کلیدهای اسلش (/) و علامت سوال استفاده کنید. همچنین امکان استفاده از کاراکترهای ویژه نیز وجود دارد. اسلش عمل جستجوی فایل بعد از اعلان و علامت سوال عمل جستجوی فایل قبل از اعلان را انجام میدهد. مثلاhello/ و hello? عمل جستجو رو به جلو و عقب را برای لغت hello انجام میدهند.

استفاده از شماره ها در کنار فرمانها

در صورتی که قبل از یک دستور یک عدد قید نمایید آن دستور به تعداد آن عدد تکرار خواهد شد. برای مثال :

3dw : سه کلمه بعدی را پاک میکند.

5cl : پنج حرف بعدی را تغییر میدهد.

12j : دوازده خط به پایین حرکت میکند.

اکنون باید تا حدود زیادی کار کردن با vi را یاد گرفته باشید.

منبع:http://www.technotux.com/html

خلاصه تاریخچه Debian

پروژه دبیان متشکل از گروهی داوطلب در سرتاسر جهان است که سعی دارند تا سیستم‌عاملی تولید کنند که تماما از نرم‌افزارهای آزاد تشکیل شده باشد. محصول کنونی پروژه دبیان توزیع Debian GNU/Linux می‌باشد که حاوی هسته لینوکس، هزاران بسته نرم‌افزاری، معماری‌های متنوع شامل i386 اینتل و بالاتر، آلفا، آرم، موتورولا، میپس، PPC، اسپارک، اولترا-اسپارک، HP PA-RISC، IBM S/390 و Hitachi SuperH می‌باشد.
پروژه دبیان در آگوست ۱۹۹۳ توسط یان مورداک (Ian Murdock) آغاز شد که در آن هنگام دانشجوی دوره لیسانس در دانشگاه پوردو (Purdue) بود.
پروژه دبیان مدت یکسال از نوامبر ۱۹۹۴ تا نوامبر ۱۹۹۵ تحت حمایت بنیاد نرم‌افزار آزاد بود.
نسخه‌های 0.01 تا 0.90 دبیان بین آگوست و دسامبر ۱۹۹۳ منتشر شدند. یان مورداک می‌نویسد:

«دبیان 0.91 در ژانویه ۱۹۹۴ منتشر شد. این نسخه یک سیستم مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری اولیه داشت که به کاربران اجازه می‌داد تا بسته‌ها را تا حدی مدیریت نمایند، ولی هنوز چیزی به عنوان dependency وجود نداشت. در این هنگام افراد زیادی با دبیان همکاری می‌کردند، ولی هنوز خود من چیدن نهایی برای انتشارها را انجام می‌دادم. نسخه 0.91 آخرین نسخه‌ای بود که انتشار آن به این صورت انجام گرفت. بیشتر سال ۱۹۹۴ صرف این شد تا پروژه به نحوی بهینه شود تا سایرین نیز بتوانند به راحتی در آن مشارکت نمایند. همچنین کار بر روی dpkg (بیشتر توسط یان جکسون) آغاز شد. در سال ۱۹۹۴ هیچ انتشار عمومی نداشتیم. البته چندین انتشار داخلی وجود داشت.
دبیان 0.95R3 در مارس ۱۹۹۵ منتشر شد و نخستین انتشار مدرن دبیان به شمار می‌رفت. در آن هنگام تعداد زیادی توسعه دهنده با ما همکاری می‌کردند و هر یک مسئولیت بسته‌های خودشان را بر عهده داشتند. dpkg برای نصب و نگهداری تمامی این بسته‌ها استفاده می‌شد. البته پس از اینکه سیستم پایه (Base System) نصب می‌شد.
دبیان 0.93R6 در نوامبر ۱۹۹۵ ارائه شد و آخرین انتشاری بود که از فایل‌های دو دویی a.out استفاده می‌کرد. در این نسخه حدود ۶۰ توسعه دهنده عهده‌دار مدیریت بسته‌ها بودند. dselect نیز برای نخستین بار در این نسخه ارائه شد.»

یان مورداک اضافه می‌کند: «نسخه 0.93R6 همیشه انتشار مورد علاقه من بوده است.»
بدلیل برخی دلایل شخصی، وی در مارس ۱۹۹۶ حضور فعال خود را در پروژه متوقف کرد. در آن هنگام دبیان 1.0 در حال توسعه بود. البته نسخه 1.0 با نام نسخه 1.1 منتشر شد، زیرا یک تولید کننده CD-ROM بطور اشتباه نسخه پیش از 1.0 را با نام نسخه 1.0 وارد بازار کرد و بدلیل اینکه اشتباهی رخ ندهد، نسخه واقعی 1.0 با نام 1.1 ارائه شد. این دلیلی شد تا مفهوم دیسک‌های رسمی یا Official CD-ROM Images ارائه شود تا دیگر تولیدکنندگان دیسک‌های نرم‌افزاری دچار چنین اشتباهی نشوند.

در آگوست ۱۹۹۵، هارتموت کوپتین (Hartmut Koptein) نخستین port دبیان را برای معماری Motorola m68k انجام داد. پس از ۳ ماه وی حدود ۲۰۰ بسته نرم‌افزاری از ۲۵۰ بسته موجود را برای این معماری آماده کرد. پس از مدتی وی به همراه وینسنت رناردیاس (Vincent Renardias) و مارتین شولز (Martin Schulze) فعالیت خود را برای نسخه ویژه PowerPC آغاز کردند. از آن هنگام تا کنون، پروژه دبیان تعداد زیادی port به معماری‌های مختلف ایجاد کرده و حتی یک نسخه ویژه یک هسته غیر لینوکس یعنی هسته GNU/Hurd نیز داشته است.

یک عضو قدیمی پروژه به نام Bill Mitchell اینچنین به یاد می‌آورد:
«بین 0.99r8 و 0.99r15 بود که ما شروع کردیم... برای یک مدت زمان طولانی، من می‌توانستم هسته را در کمتر از ۳۰ دقیقه روی سیستم ۲۰ مگاهرتزی ۳۸۶ ام کامپایل کنم. همچنین نصب یک سیستم دبیان بر روی ۱۰ مگابایت دیسک سخت نیز همان مقدار طول می‌کشید.»

سیستم اولیه مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری
یان جکسون به زودی توسعه سیستم مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری را به پایان رساند، نام آنرا به dpkg-deb تغییر داد و یک واسط به نام dpkg برای تسهیل در استفاده از آن نوشت و این مجموعه Dependency (وابستگی‌های نرم‌افزاری) و Conflict های سیستم‌های کنونی دبیان را به همراه داشت. برای فشرده سازی و بازکردن بسته‌ها نیز از ابزار ar که در هر سیستم یونیکس-مانندی یافت می‌شود، استفاده شد.

نسخه‌های سری ۱
هنگامی که یان مورداک دبیان را ترک کرد، بروس پرنز (Bruce Perens) را به عنوان جانشین انتخاب کرد. وی اقدامات مهمی را برای پروژه دبیان انجام داد. مانند Debian Free Software Guidelines ، Debian Social Contract و آغاز پروژه Debian Open Hardware. در زمان مدیریت وی، دبیان در بازار گسترش یافت و نزد کاربران لینوکس به عنوان یک توزیع جدی و با کیفیت از نظر فنی شهرت پیدا کرد.
همچنین بروس به شدت تمام بر روی توسعه Base System کار کرد و برنامه‌های نصب آنرا بهینه کرد.
همچنین وی حرکت ایجاد Software in the Public Interest, Inc را رهبری کرد. موسسه‌ای که بطور قانونی دبیان را قادر می‌ساخت تا بتواند کمک‌های خارجی را دریافت نموده و بتواند خود پشتیبان پروژه‌های نرم‌افزار آزاد خارج از پروژه دبیان باشد.
از آنجایی که بروس در شرکت Pixar که سازنده انیمیشن Toy Story بود کار می‌کرد، نسخه‌های مختلف دبیان به نام شخصیت‌های مختلف این انیمیشن نامگذاری می‌شوند. در این هنگام نسخه‌های زیر منتشر شدند:

- نسخه 1.1 یا Buzz (ربات پرنده) که در ژوئن ۱۹۹۶ منتشر شد که شامل ۴۷۴ بسته مختلف نرم‌افزاری، هسته 2.0 و dpkg بود.
- نسخه 1.2 یا Rex (دایناسور سبز رنگ) که در دسامبر ۱۹۹۶ منتشر شد و حاوی ۸۴۸ بسته مختلف نرم‌افزاری بود.
- نسخه 1.3 یا Bo که در جولای ۱۹۹۷ منتشر شد و حاوی ۹۷۴ بسته مختلف نرم‌افزاری بود. البته در نسخه 1.3 چنین انتشار فرعی نیز صورت گرفت که آخرین آن 1.3.1R6 بود.

در ژانویه ۱۹۹۸ پس از اینکه بروس پروژه را تا حد زیادی برای انتشار نسخه 2.0 به پیش برد، یان جکسون جانشین بروس پرنز شد.

نسخه‌های سری ۲
دبیان 2.0 (Hamm) در جولای ۱۹۹۸ برای معماری‌های اینتل و Motorola 68000 منتشر شد. این نسخه برای نخستین بار به libc6 منتقل شد و دارای بیش از ۱۵۰۰ بسته نرم‌افزاری و همکاری بیش از ۴۰۰ توسعه دهنده بود.
در زانویه ۱۹۹۹ ویشرت آکرمن (Wichert Akkerman) جایگزین یان جسکون شد. در ۹ مارس ۱۹۹۹ دبیان 2.1 با یک هفته تاخیر منتشر شد. این نسخه بطور رسمی از دو معماری Alpha و Sparc نیز پشتیبانی کرد. همچنین apt که سیستم مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری نسل آینده دبیان بود در این نسخه معرفی شد. این نسخه نخستین انتشاری بود که به دو دیسک CD-ROM نیاز داشت و حاوی ۲۲۵۰ بسته نرم‌افزاری بود.
در بهار و تابستان ۱۹۹۹ دبیان نماد (Logo) جدیدی انتخاب کرد که در محصولات و سایت‌های مربوطه به کار گرفته شد. همچنین در این هنگام نخستین port دبیان به یک سیستم غیر لینوکس یعنی GNU/Hurd که نسخه‌ای از GNU Mach Microkernel بود انجام شد.
دبیان نسخه 2.2 موسوم به Potato در ۱۵ آگوست ۲۰۰۰ منتشر شد و از معماری‌های اینتل، موتورولا 68000، آلفا، اسپارک، PowerPC و ARM پشتیبانی می‌کرد. این نسخه دارای بیش از ۳۹۰۰ بسته نرم‌افزاری و بیش از ۲۶۰۰ بسته کد منبع بود که توسط ۴۵۰ توسعه دهنده نگهداری و ایجاد شده بودند.

نسخه‌های سری ۳
دبیان ۳ موسوم به woody در ۱۹ جولای ۲۰۰۲ منتشر شد و حاوی تعداد زیادی تغییر عمده بود. در این نسخه از معماری‌های Alpha، ARM، HP PA-RISC، Intel x86، Intel IA-64، Motorola 680x0، MIPS، MIPS-DEC، PowerPC، IBM S/390 و SPARC پشتیبانی شده بود. همچنین از این نسخه تا کنون دو نسخه فرعی r1 و r2 نیز منتشر شده است که نسخه‌های بروز رسان و رفع اشکال می‌باشند. این توزیع مشتمل بر ۷ دیسک CD-ROM می‌باشد.
نسخه آینده دبیان یا 3.1 که به Sarge موسوم می‌باشد، هنوز منتشر نشده و مراحل آزمایش و توسعه را می‌گذراند. Sarge در نوع خود بزرگترین توزیع لینوکس تاکنون می‌باشد و حاوی بیش از ۱۳۰۰۰ بسته نرم‌افزاری بر روی ۱۴ دیسکCD-ROM می‌باشد. زمان انتشار رسمی این نسخه هنوز اعلام نشده است. این نسخه حاوی ویژگی‌های جدیدی مانند برنامه نصب جدید خواهد بود.

نحوه انتشار نسخه‌های جدید در پروژه دبیان
دبیان همیشه دارای ۳ انتشار فعال می‌باشد. پایدار یا stable، در حال آزمایش یا testing و غیر پایدار یا unstable.
نسخه پایدار نسخه رسمی انتشار یافته دبیان می‌باشد که استفاده از آن توصیه می‌گردد. آخرین نسخه پایدار دبیان نسخه 3.0r2 می‌باشد که در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۳ منتشر شده است.
انتشار درحال آزمایش حاوی بسته‌های نرم‌افزاری است که هنوز به عنوان بسته‌های پایدار انتخاب نشده‌اند، ولی در حال انتظار برای این امر هستند. مزیت اصلی استفاده از این نسخه در داشتن نرم‌افزارهای جدیدتر و معایب آن عبارتند از عدم آزمایش کامل و همچنین عدم پشتیبانی از سمت تیم امنیتی دبیان می‌باشد. نسخه در حال تست فعلی Sarge می‌باشد.
نسخه غیرپایدار نسخه‌ای است که حاوی جدیدترین بسته‌های نرم‌افزاری می‌باشد و توسط توسعه دهندگان و علاقه‌مندان به کاملا به روز بودن اجرا می‌شود. از دسامبر ۲۰۰۰ نام نسخه غیر پایدار بطور دائم Sid تعیین شده است (نام پسر شیطان و unstable همسایه در Toy Story).

---

منبع: وب سایت پروژه دبیان و بسته Debian History.

بهینه سازی سرعت تماس اینترنتی dialup در گنو / لینوکس

باتوجه به اینکه در حال حاضر اکثر ارتباطات شبکه اینترنت در ایران از نوع کم سرعت با شماره گیری تلفن dialup صورت می پذیرد لزوم انجام تنظیمات لازم برای بهینه کردن سرعت ارتباط با اراپه دهندگان سرویسهای تماس اینترنتی ISP و دستیابی به حداکثر راندمان ممکن از خطوط کم سرعت موجود مرا برآن داشت تا مقاله حاضر را که بصورت فشرده حاوی نکات بسیار مهم کاربردی در زمینه راهکارهای افزایش سرعت دسترسی به اینترنت میباشد به رشته تحریر درآورم . اولین گام در راه رسیدن به حداکثر سرعت ممکن در تماس اینترنتی dialup انجام پاره ای در فایلهای تنظیمات برنامه های شماره گیری اینترنت است . انجام تنظیمات لازم به منظور بهینه سازی سرعت اینترنت در گنو / لینوکس خصوصا اگر شما یک کاربر مبتدی لینوکس باشید ممکن است ابتدا قدری بغرنج و پیچیده به نظر برسد اما با دانستن چند نکته کلیدی همه چیز به آسانی حل کردن یک حبه قند در یک ایوان آب داغ ساده خواهد شد . برای این منظور مراحل زیر را به دقت دنبال نموده و تنظیمات لازم را در سیستم خود اعمال نمائید . 1 – پیش فرض من این است که شما اطمینان دارید که مودمتان توسط سیستم شناسایی شده و به درستی کار میکند . برای اطمینان از این امر رابط های گرافیکی که برای شماره کیری اینترنت استفاده میکنید مثل kppp و kinternet و ... را درمحیط KDE اجرا کرده و در قسمت تنظیمات preferences مودم query modem را بررسی نمایید . معمولا مودمهای external بر روی پورت سریال ttys0 و یا ttys1 نصب میشوند که معادل آنها در ویندوز به ترتیب com1 و com2 میباشد . 2 – در صورتی که مودم اکسترنال شما به اولین پورت موازی یا ttys0 سیستم متصل است دستور زیر را برای ایجاد یک لینک سیستمی در مسیر /dev/ با مجوز کاربر ریشه وارد کنید . (در صورت اتصال مودم به پورت موازی دوم سیستم فقط کافی است ttys0 را با ttys1 جایگزین نمایید) : # ln -sf /dev/ttyS0 /dev/modem پس از انجام اینکار فراموش نکنید که آدرس مودم خود را در برنامه شماره گیری اینترنت خود از /dev/ttys0 به /dev/modem اصلاح کنید . 3 – فایل تنظیمات pppd daemon با نام resolv.conf را در مسیر /etc/ با یک ویرایشگر متنی و البته با مجوز کاربر ریشه باز و ویرایش کرده و یک خط فرمان زیر را به آن بیافزائید : vi /etc/resolv.conf add this line to first line of file : dnsquery yourisp.net نکته : عبارت yourisp.net را باید با آدرس دومین اینترنتی isp خود عوض کنید مثلا callwithme.com یا ... . 4 – فایل options را در مسیر etc/ppp/options با یک ویرایشگر متنی و مجوز کاربر ریشه بازکرده و ضمن بررسی تمامی خطوط اطلاعات مندرج در آن خطوط دستوری زیر را به صورت کامل به آن بیافزائید : vi /etc/ppp/options add this lines to file : 0.0.0.0: /dev/ttyS0 lock crtscts defaultroute asyncmap 0 mtu 576 mru 576 نکته : همانطوریکه میبینید این دستورات پارامترهای ارتباط را تعریف میکنند مثلا 0.0.0.0 به سیستم میگوید که در این نوع تماس گزینش آدرس IP شبکه به صورت داینامیک صورت میگیرد و هر بار اتصال به اینترنت یک آدرس IP جدید از طرف ISP شما به و گزینه های mru 576 و mtu 576 که اصلی ترین تنظیمات اعمال شده میباشند اندازه بسته های اطلاعاتی در یافتی و یا ارسالی maximum transmision units در هرزمان یا همان packet ها را برای هر بار اتصال ایجاد شده شبکه dialup به نحو صحیح و به میزان 576 بایت مقداردهی کرده و موجب میشوند تا در حذف زمانهای تلف شده برای برقراری تماس و انجام تستهای اتوماتیک برای تخمین اندازه packet های قابل ارسال و دریافت در هرمرتبه برقراری ارتباط و به تبع آن افزایش سرعت اتصال تغییرات چشمگیری صورت پذیرد.